Cezary Dąbrowski

Grażyna Ojrzyńska była główny ogrodnik miasta ( tak mamy taką funkcję), postanowiła podzielić się swoją nowa ideą.

Otóż, Pani ogrodnik doszła do wniosku, że brakuje nam , czyli Łodzianom, miejsca na duże spotkania towarzyskie, powiedzmy takie na milion osób i wymyśliła, że Łódź powinna mieć swoje własne Błonia. Aby idea nie pozostała tylko abstrakcją, Pani ogrodnik stwierdziła, że należy je zlokalizować na 34 hektarach na Brusie, to znaczy na prawo od ulicy Konstantynowskiej. Według wyliczeń powstanie takiego specerniaka kosztowałoby jedyne 25 tysięcy złotych na rekultywację terenu.

Propozycję powyższą można by pominąć milczeniem, gdyby nie wsparcie jakie tej idei udzieliła łódzka mutacja Gazety Wyborczej, co nadaje jej znamiona prawdopodobieństwa.

Jednak przy okazji należałoby zadać sobie pytanie, ile to imprez plenerowych na milion osób odbyło się w Łodzi w ostatnich stu latach. No ile? Jedna? Dwie? Nieważne. Nie o to chodzi. Łódź dławi się brakiem miejsc pod inwestycje. Znaleźć 150 h pod nowe fabryki czy centra logistyczne jest niemożliwe. Urząd Miasta zwleka ze studium i planem zagospodarowania przestrzennego miasta, więc owe 34 h jest przeznaczone na park, pomimo, że wokół od parków, aż się roi, ze Zdrowiem na czele. Ale co tam, planu zmieniać nie można w ostatnim roku kadencji, bo zmiana może wywołać protesty mieszkańców, a tego Włodarze miasta nie chcą. Mogłoby się to dla nich skończyć czerwona kartką i ciekawe gdzie by później pracę znaleźli?

W związku z powyższym tego typu pomysły pewnie znajdą poklask rządzących, zwłaszcza, że ubrane są w szaty katolicko-kościelne. Wszak jakby nas Papież odwiedził to nie mamy go gdzie przyjąć, a to, że nie ma pracy, ze za dwa lata będziemy mniejsi niż Kraków, a za dwadzieścia pięć, ledwie przekroczymy pół miliona to nic, więc zamiast pracy, inwestycji i rozwoju będziemy mieli pikniki, pomniki, święta Piotrkowskiej, zmiany ulic no i oczywiście Błonia.