Ojciec Maciej Zięba - dominikanin, dyrektor Europejskiego Centrum Solidarności - był kolejnym gościem Klubu Politycznego organizowanego przez Fundację Projekt Łódź, tym razem wspólnie z Instytutem Tertio Millennio. Spotkanie, które odbyło się 20 maja w Łódzkim Klubie Biznesu, prowadził Ireneusz Jabłoński. Gość w czasie rozmowy próbował odpowiedzieć na główne pytanie wieczoru „Czy chrześcijanin może być bogaty?", opowiadał również o idei i działaniach Europejskiego Centrum Solidarności.

„Czy chrześcijanin może być bogaty"
Według Ojca Macieja Zięby, negatywne postrzeganie bogactwa i bogaczy, które cechowało chrześcijaństwo przez wynikało z czytania Bibli przez pryzmat istniejącej wtedy kultury. W czasach przedchrześcijańskich bogactwo zwykle było osiągalne przez przemoc, rozbój, napady lub spekulacje. Stąd negatywny stereotyp bogactwa. Jednak w dzisiejszej, kapitalistycznej, gospodarce można osiągnąć sukces finansowy w sposób etyczny. Jeśli się czyta Pismo Święte bez tych kulturowych okularów, to w bogaceniu nie ma nic złego, o ile spełnione są trzy warunki. Po pierwsze, bogactwo musi być osiągnięte uczciwie. Po drugie, nie można się od niego uzależnić. Po trzecie, bogactwem należy się dzielić z potrzebującymi. Negatywny jest zbytni moralizm, który na przykład wcześniej zakazywał lichwy. Dzisiaj wiemy, że bez kredytu na procent gospodarka nie może funkcjonować. Zagrożeniem jest również amoralizm, według którego etyka w żuciu gospodarczym nie jest konieczna. Niektórzy, na początku transformacji wołali, że "pierwszy milion trzeba ukraść", a „reszta" sama się ułoży. Jednak, to się nie sprawdziło. Etyczne postępowanie w życiu gospodarczym jest nie tylko słuszne, ale może przynieść korzyści. Według badań, firmy, które opierają swe działania na etyce, próbują tworzyć ludzką wspólnotę, osiągają lepsze wyniki. Panuje w nich większe zaufanie, spadają koszty wewnętrzne, jest w nich więcej innowacji, a pracownicy bardziej się angażują, chcą być w nich zatrudnieni, nawet mimo niższych płac. Istnieje jednak różnica między człowiekiem uczciwym a takim, który uważa, że etyka jest najlepszą strate¬gią.

Europejskie Centrum Solidarności
Misją ECS, którego Ojciec Maciej Zięba jest dyrektorem, jest zachowanie pamięci „Solidarności". Według niego walczyła ona o nie mniej wzniosłe ideały niż ruch Martina Luthera Kinga, czy Mahatmy Gandhiego, była nie mniej skuteczna niż Rewolucja Francuska, jednak doprowadziła do demontażu komunizmu w sposób bezkrwawy. Niestety dziedzictwo Solidarności nie jest w dostateczny sposób pamiętane w Polsce, ani na świecie. Celem ECS nie jest jednak tylko upamiętnienie, temu między innymi ma służyć budowane muzeum, ale też kształtowanie przyszłości poprzez promocję idei solidarności. Centrum ma organizować wydarzenia kulturalne, konferencje naukowe, wymiany międzynarodowe. Jego celem jest również promocja „Solidarności" poza Polską. Jednym z takich działań ma być „Pociąg Solidarności", który zaproszonej młodzieży z krajów całej Europy, ma ukazywać najważniejsze miejsca ważne w historii Polski. Centrum ma się również włączyć w obchody jubileuszu przyznania Lechowi Wałęsie nagrody Nobla. Gość za jedną z najważniejszych przeszkód w działaniu Centrum uznał biurokrację. Przybyli słuchacze, pytali równie o interpretację najnowszych wydarzeń, między innymi, rzekomej współpracy Lecha Wałęsy z SB.

 

Maciej Zięba OP - dominikanin, w zakonie od 1981 roku. Od 2007 roku dyrektor Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku. Wcześniej, w latach 1998-2006, prowincjał polskich dominikanów. Założyciel i prowadzący Instytut Tertio Millennio w Krakowie, zajmujący się propagowaniem myśli społecznej Jana Pawła II. Stypendysta Uniwersytetu w Eichstätt, Catholic University of America (Waszyngton) i American Enterprise Institute w Waszyngtonie. Przed wstąpieniem do zakonu ukończył fizykę na Uniwersytecie Wrocławskim, od 1973 był związany z kręgami opozycji demokratycznej, a później „Solidarności".

Opublikował: „Biało-czarne zapiski" (1987), „Chrześcijaństwo-demokracja-kapitalizm" (wraz z M. Novakiem i A. Rauscherem SJ, 1993), „Po szkodzie? Przed szkodą?" (1996), „Demokracja i antyewangelizacja" (1997), „Niezwykły pontyfikat" (1997), „Papieże i kapitalizm" (1998).